DENİZLİ FUTBOLUNDA HAKLI BİR İSTİFA

Denizli, uzun yıllar futboluyla anılan bir şehirdi. Tribünleri dolan, altyapısı konuşulan, Türkiye’ye örnek gösterilen bir futbol kültürü vardı.

Bugün ise derin bir sessizlik içinde…

Denizlispor’un amatör lige düşmesiyle oluşan boşluğu, büyük bir inanç ve emekle Denizli İdman Yurdu Spor Kulübü doldurdu. Sürpriz bir şekilde 3. Lig’e çıkan bu kulüp, ‘kesin düşer’ denilen bir kadroyla mücadele etti, ayakta kaldı ve bugün play-off kovalayan bir takım haline geldi.

Üstelik sadece saha içinde değil… Temiz tribün duruşuyla, disipliniyle, hocasıyla, futbolcusuyla Türkiye genelinde büyük takdir topladı.

Ne yazık ki bu takdir, kendi şehrinde karşılık bulmadı.

Belediyelerden destek yok.

Sivil toplumdan ses yok.

İş dünyasından sahiplenme yok.

Bu tabloyu Denizli daha önce de yaşadı.

Sonu hepimizin bildiği Denizlispor hikâyesinde…

Zor günler geçiren Denizli İdman Yurdu’nda önce başkan değişti.

İbrahim Gürel görevi devretti, Mustafa Gölcü başkanlık koltuğuna oturdu.

Ardından kulübün yükünü omuzlayan, gece gündüz koşturan, maddi-manevi sorumluluk alan isimlerden biri, ikinci başkan Volkan Kartlı görevinden ayrıldı.

O gün yaptığı açıklama bazılarına sert geldi. Bazılarına fazla karamsar…

Ama bugün geriye dönüp bakıldığında şu soru ister istemez soruluyor:

O sözler erken söylenmiş olabilir mi, yoksa acı bir gerçeğin ifadesi miydi?

“Futbol konusunda şehrin üzerine kara bir toprak örtülmüş” ifadesi, bugün Denizli futbolunun ruh halini fazlasıyla anlatıyor.

Saha içinde mücadele eden bir takım var…

Saha dışında ise derin bir sessizlik.

Bugün herkes Bursaspor örneğini konuşuyor. Bir şehir isterse nasıl ayağa kalkar, nasıl kenetlenir, nasıl sahip çıkar… Hepimiz görüyoruz.

Peki, Denizli neden aynı refleksi gösteremiyor?

Denizli İdman Yurdu başarısız olduğu için değil, tam tersine başardığı halde yalnız bırakıldığı için tehlike altında.

Bu sadece bir kulübün meselesi değil.

Bu, bir şehrin hafızasıdır.

Bu, gençlerin umududur.

Bu, “Denizli markası”dır.

Volkan Kartlı’nın istifası bir kaçış değildi.

Bir uyarıydı.

Bir “yalnız bırakılıyoruz” haykırışıydı.

Bugün gelinen noktada şu gerçek daha net görülüyor:

O gün söylenen sözler, yaşanmadan önce yapılan bir tespitti.

Dileğimiz, Denizlispor’da yaşananların Denizli İdman Yurdu’nda tekrar etmemesi.

Ama dilek yetmez.

Şehir sahip çıkmazsa, sessizlik devam ederse, bugün yazılan bu satırlar yarın sadece “keşke”lerle anılacak. Ve biz yine, “Bir zamanlar Denizli’de futbol vardı” demek zorunda kalacağız.