BU ANILARI YAŞAMAK HEPİMİZE İYİ GELECEK

Yaşımız kaç olursa olsun bazı anıları asla unutamıyoruz.

Birçoğumuz için de bunların başında 2002’deki Dünya Kupası finalleri olabilir. Akranlarım çocuk, şimdilerin yaşlıları o zaman gençti.

Neredeyse çeyrek asır önceydi.

Dünya kupası Japonya ve Kore’de düzenleniyordu ve bizimle saat farkı çok fazlaydı.

Sabahın erken saatlerinde sokakların boşalıp, herkesin ekran başına nasıl kilitlendiğini hatırlıyorum.

Milli takımımız o zaman bize öyle büyük mutluluklar yaşatmıştı ki, haziran sıcağında, öğleden önce sokağa dökülmekte kimse mahsur görmüyordu.

Aradan geçen 25 yılda bazı sıcak haziran sabahlarında yola doğru baktığımda o günlerdeki mutluluğumu hatırlardım.

Şimdi yine bizden çok uzak bir kıtada Amerika kıtasında Dünya Kupası finalleri var ve biz de oradayız.

Akranlarımın çocukluk anılarını süsleyen o güzel Haziran sabahlarını yine yaşayacağımız için çok heyecanlıyım.

Bir futbol fanatiği değilim.

Ama bir bayrak etrafında kenetlenip, saatin kaç olduğuna bakmadan tek bir duyguda birleşmeyi çok özledim.

Akranlarım o yıl çocukluklarının en güzel dönemlerini yaşadı belki de.

Şimdi de çocuğu olan yaşıtlarıma sesleniyorum.

25 yıldır özlemle beklediğimiz bu günleri hep beraber yaşayalım istiyorum.

İlk maç yarın.

Kazansak da kaybetsek de, turnuvada ilerlesek de kalsak da yarın benim için bir bayram.

O yüzden erken kalkalım ve ay-yıldız altında birleşelim.

Bence yıllar önce yaşadığımız o nezih duyguları tekrar yaşamak hepimize çok iyi gelecek.