TOPLUMSAL RUH HALİMİZ: SESSİZ YORGUNLUK

Güne başlarken yorgun, günü bitirirken daha da bitkiniz. Sürekli yetişilecek bir şeyler var: Mesajlar, bildirimler, gündem, beklentiler… Durmak lüks, yavaşlamak suç gibi algılanıyor. “Boş kaldım” demek bile neredeyse utanılacak bir cümle hâline geldi.

Sosyal medyada herkes mutlu, başarılı ve üretken. Gerçek hayatta ise insanlar içten içe tükeniyor. Kimse zayıf görünmek istemediği için bu yorgunluk dile getirilmiyor. Oysa en büyük sorunlar, en az konuşulanlar oluyor.

Bu ruh hâli sadece bireysel değil; iş yerlerine, aile ilişkilerine, toplumsal dile kadar sirayet ediyor. Tahammül azalıyor, empati zorlaşıyor, en küçük meseleler büyük tartışmalara dönüşüyor. Çünkü yorgun insan sağlıklı karar veremiyor.

Belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Sürekli koştuğumuz bu hayat, gerçekten bizim mi? Yoksa biz, yetişmeye çalıştığımız bir tempoya mı aitiz?

Bazen çözüm büyük değişikliklerde değil; telefonu bir süre kenara bırakmakta, hiçbir şey yapmadan oturabilmekte, “bugünlük bu kadar” diyebilmekte saklıdır.

Çünkü dinlenemeyen bir toplum, sağlıklı düşünemez.